Burak & Selçuk...

''O dönem Burak’la genç milli takımda oynuyorduk. Takımın en önemli iki oyuncusuyduk ama sadece biz hâlâ profesyonel olamamıştık. Diğer herkes A takıma yükselmişti. “Acaba futbolcu olamayacak mıyız” diye düşünüyorduk. Burak kendi kendini “Ulan Selçuk bile kaptan olmasına rağmen A2’de… Takma kafanı” diye teselli ediyormuş… Ben de Burak oynamıyor diye kendimi teselli ediyordum. 
Ama ben Çanakkale Dardanelspor formasıyla Manisa maçında ilk kez profesyonel oldum. Kimseye haber verememiştim. Maçtan sonra Burak oturmuş annesiyle özetleri izliyormuş. Beni görmüş. Çekirdek çitliyormuş. Çekirdeği fırlatıp “Anneeee” diye bağırmış. “Anne ben öldüm” demiş. Artık bahanem kalmadı diye üzülmüş… O sırada beni aradı. Telefon yanımda, Burak arıyor ama açamıyorum! Oynadım diyemem ona… Sonra aradım, “Kara, Allah Kuran çarpsın onlar oynattı” dedim (gülüyor). O kadar yakındık ki, ona oynadığımı bile üzülmesin diye söyleyemedim.''
SELÇUK iNAN